Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΗΜΕΡΑ



Έτυχε, έτυχε να γεννηθώ Έλληνας έτσι; Έτυχε. Δεν το διάλεξα εγώ. Η δική μου γλώσσα είναι τα ελληνικά, ναι. Η μητρική γλώσσα παίζει ρόλο.Πάντως η γλώσσα η λογοτεχνική, αφορά ακριβώς αυτό το στοιχείο που βγαίνει μέσα από την εμπειρία την πολύ έντονη, την εμπειρία της παιδικής ηλικίας. Λοιπόν, πιστεύω ότι αυτό μου έτυχε. Αν είχα γεννηθεί, ξέρω εγώ Εσκιμώος, ίσως να μ’ ενδιέφερε η γλώσσα των Εσκιμώων περισσότερο από άλλη γλώσσα, έστω κι αν μιλιέται από πέντε ανθρώπους.

Εγώ παρακολουθώ την ποιητική περιπέτεια του 20ου αιώνα, διότι αυτό έχω επιλέξει. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείω τη σκέψη, τη θεωρία ή ακόμη και το μυθιστόρημα, γιατί έχω και άλλους τρόπους έκφρασης. Θεωρώ όμως ότι το νήμα που συνδέει όλα αυτά είναι η ελληνική γλώσσα.

Θεωρώ ότι το ελληνικό στοιχείο είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Δεν είναι τίποτα άλλο. Δεν το θεωρώ ως κάτι το σημαντικό ή το διαφορετικό από εθνική άποψη. Θεωρώ ότι είναι ένας διαφορετικός τρόπος του να είσαι. Και γιατί να μην είσαι έλληνας. Στην εποχή μας δε, είναι και μια πρόκληση να είσαι μία μειονότητα.

Ακόμα η αρχαιότητα η ελληνική μας βαραίνει, όχι μόνο με την γνώση της, αλλά με την άγνοια της.

Δηλαδή πιστεύω ακριβώς ότι είμαστε μία μειονότητα. Οι μειονότητες είναι πάντα αδικημένες, όπως είναι αδικημένοι και οι πρόγονοί μας γιατί πέθαναν, δεν είναι έτσι; Έχομε κάτι στο παθητικό μας, το οποίο θα ήθελα να το ανατρέψω. Αυτός δεν είναι εθνικισμός. Είναι μία εμπειρία, μπορεί να το πει κανείς ακόμα και μια επιφάνεια κατά κάποιο τρόπο της ελληνικής ποίησης.

Πιστεύω όμως ότι οι μειονότητες έχουν να δώσουν κάτι, που δεν έχουν να δώσουν οι μεγάλες λογοτεχνίες. Έχουν να δώσουν αυτό το ιδιαίτερο, που έχει δώσει ένας ποιητής όπως ο Καβάφης, παραδείγματος χάριν. Ο οποίος σήμερα αναγνωρίζεται, διότι ο κόσμος τον οποίο περιγράφει ο Καβάφης, αρχίζει να του μοιάζει. Ο κόσμος ο σημερινός, του μοιάζει. Η Αλεξάνδρεια. Με όλες τις φυλές. Η ελληνιστική εποχή. Σήμερα τη ζούμε, γιατί ζούμε όλο αυτό το ανακάτεμα των εθνοτήτων, των φυλών, των ανθρώπων…Την Ευρώπη των μιγάδων. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να μην είμαστε μέρος αυτής της Ευρώπης. Και έστω κι αν φεύγομε κάπως, κάποτε, από τα δικά μας τα νερά. Γιατί τα δικά μας τα νερά, δεν μπορούν να μένουνε αιωνίως μέσα στον πύργο, τον χρυσελεφάντινο πύργο του ελληνισμού ή της ελληνικότητας..........Νάνος Βαλαωρίτης                                                                                                         
                                                                                                       
(In Φωτεινή Μαργαρίτη Το εργαστήρι του συγγραφέα – Το εργαστήρι του αρχιτέκτονα. Και μια συνομιλία με τον Νάνο Βαλαωρίτη, Καστανιώτης 2007)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου