Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

ΚΤΙΡΙΑ (ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ) ΣΑΝ ΑΚΑΡΙΑΙΑ ΛΑΜΨΗ. Το κτίριο και το Δέντρο, IV



#  Ένα σαλόνι στο αεροδρόμιο  Oika στην Ιαπωνία. Πρόκειται για ένα μικρής κλίμακας έργο του Αρχιτεκτονικού Aτελιέ Takao  Shiotsuka  (1965), που ολοκληρώθηκε το 2012. Στο έργο αυτό μπορεί κανείς να θαυμάσει την λεπτότητα με την οποία πολύ συχνά οι Ιάπωνες αρχιτέκτονες / δημιουργοί, μεταφράζουν με σύγχρονους όρους την ιαπωνική παράδοση, αλλά και τις κρυμμένες (οικουμενικές) αρχές της φύσης που έχει τάξη και αρμονία. Και είναι επιβεβαιωμένο ιστορικά και σε απίστευτες παραλλαγές, πως όσο αυτές οι αναφορές απομακρύνονται από τα στερεότυπα ή τις αναγωγές σε ένα ορισμένο στυλ, όσο γίνονται άχρονες επιστροφές στις ρίζες και στην καταγωγή, αλλά και στη φύση, τόσο πιο εύκολα το τοπικό με το οικουμενικό διασταυρώνονται δημιουργικά. Και τότε μπορούμε να μιλάμε και για τις πιο ευτυχισμένες στιγμές (μικρές ή μεγάλες, δεν έχει και τόση σημασία)
της αρχιτεκτονικής δημιουργίας.

 # Ένα κεντρικό υποστύλωμα (στοιχείο του φέροντος οργανισμού) μετασχηματίζεται σε Δέντρο. Στον κορμό του ενσωματώνεται περιμετρικό ράφι ανάγνωσης (η λειτουργία). Στη συνέχεια, τα κλαριά του Δέντρου επεκτείνονται σε όλη την οροφή (ψευδοροφή και φωτισμός).
#  Βιρτουόζοι (οι Ιάπωνες αρχιτέκτονες) στη δομή που είναι και μορφή ταυτόχρονα-άρα είναι περιττός ο πρόσθετος διάκοσμος-.. Ευρηματικοί  στην χρήση των υλικών (νέων, αλλά και παραδοσιακών, όπως το ξύλο ή το χαρτί). Δεξιοτέχνες επίσης στην χρήση της νέας υψηλής τεχνολογίας, που όμως δεν επιδεικνύεται, είναι αόρατη. Γιατί η τεχνολογία είναι το μέσον και όχι ο αυτοσκοπός.
#  Ένα «ελάχιστο» μάθημα για το τι σημαίνει διαχρονικά αρχιτεκτονικός σχεδιασμός (κουλτούρα σχεδιασμού και επίπονη διαδικασία έρευνας)
 και όχι κατάχρηση του όρου design και άσκοπη μορφολογία, όπως πολύ συχνά συμβαίνει στις μέρες μας.

Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)

Σημειώσεις
#  Πρόσθετο υλικό σχετικά με το έργο εδώ
# Η παρούσα ανάρτηση, μπορεί να θεωρηθεί συνέχεια παλιότερων (29 Μαΐου, 5 Αυγούστου 2014, 4 Ιανουαρίου 2015). Σχετικά με το πνεύμα αυτών των αναρτήσεων, ισχύει η παρακάτω σημείωση: 
« Σε ένα κόσμο ο οποίος εξελίσσεται διαρκώς σε ένα τεράστιο διαπλανητικό θέαμα, όπου οι πόλεις εξελίσσονται ταχύτατα σε θεματικά πάρκα και η αρχιτεκτονική συμβάλλει σ' αυτό το θέαμα προς κατανάλωση και μόνο, σκέφτομαι να σταματάω που και που και να ξεχωρίζω κτίρια (παλιά και νέα) που κινούνται στον αντίποδα. Που επιχειρούν να νοηματοδοτήσουν τον χώρο, να αναδείξουν τον τόπο, χωρίς να μετατρέπονται σε ιστορικές μεταμοντέρνες ρεπλίκες, αλλά και χωρίς να υπολείπονται σε σύγχρονη αντίληψη της αρχιτεκτονικής...Εν ολίγοις, πρόκειται για μια μικρή (ασύντακτη κατ' ανάγκην) προσπάθεια να αναδειχθεί η κουλτούρα σχεδιασμού στην αρχιτεκτονική, τίποτα περισσότερο...Να την αντιτάξει κανείς σαν άμυνα απέναντι στην κενότητα και την απώλεια μορφής και το νέφος λόγων και εικόνων, που κατακλύζει την εποχή μας, όπως έλεγε προφητικά κάποτε ο Ιταλο Καλβίνο...».


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου