Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η ΘΕΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ. Και ο ακροβάτης που κοιτάζει πάντα κάτω.

  French tightrope Philippe Petit by Annie Leibovitz

#  Κι εκεί που ετοιμαζόμουνα να κλείσω την οθόνη του υπολογιστή μου, έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία του Philippe Petit από την Annie Leibovitz. Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Philippe Petit  είναι ο θαυμαστός «ήρωας» μου για πολλές δεκαετίες. 

 # Στις 6 Αυγούστου του 1974 ο Γάλλος ακροβάτης, ταχυδακτυλουργός και καλλιτέχνης του δρόμου Philippe Petit  περπατούσε, χόρευε και γονάτιζε πάνω στο τεντωμένο σκοινί. Διέπραξε το «καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα» όπως το ονόμασαν, διασχίζοντας τους Δίδυμους Πύργους επάνω σε ένα σύρμα. Περπάτησε από τον ένα Πύργο στον άλλον, για περίπου σαράντα λεπτά, αφήνοντας άφωνους τους περαστικούς, κάτω στο δρόμο.
# Μόλις κατέβηκε από τον ουρανοξύστη, η αστυνομία τον συνέλαβε και τον έκλεισε στη φυλακή. Το τόλμημα του γάλλου ακροβάτη θεωρήθηκε παράνομη δραστηριότητα, καθώς κανείς δεν γνώριζε τίποτε σχετικά με την ενέργειά του προτού πραγματοποιηθεί.
# Αλήθεια δεν φοβάται, αναρωτήθηκα πολλές φορές…
# Όχι. Το αντίθετο: τόλμησε να κοιτάξει και κάτω…
# «Υπήρχε ο αέρας, η θάλασσα, η θέα της Νέας Υόρκης, άγρια, όμορφη, απέραντη. Και ναι, τόλμησα να κοιτάξω κάτω. Ο ακροβάτης πάντα κοιτάζει κάτω. Είναι δυνατόν να χάσω τέτοια θέα; Yπάρχει η μυρωδιά της πόλης, των άστεγων, των γιάπηδων, ο ιδρώτας των περαστικών, των μεταναστών. Υπάρχει ο αιώνας και η στιγμή»  Philippe Petit
# Εκεί στον έξω κόσμο, λοιπόν. Ψηλά και πάνω από την πόλη. Να υπερίπτασαι και να ακροβατείς στο κενό. Και να μην φοβάσαι να κοιτάξεις κάτω…
# Να διασχίζεις το κενό, που δεν είναι τελικά παρά ένα διαρκές χάσμα.
#  Mια αληθινή πράξη, που μοιάζει τελικά με αλληγορία. Η θέα της πόλης από ψηλά και ο (παράνομος) ακροβάτης που κοιτάζει πάντα κάτω.

# Η Ισπανή  καλλιτέχνις Pejac δημιούργησε στο ατελιέ της μια μικρή σιλουέτα εμπνευσμένη από τον Philippe Petit, τον παράνομο ακροβάτη. Πηγή εικόνας εδώ

 # Και σκέφτηκα, πως ίσως υπάρχει τελικά ένα μονοπάτι που επιτρέπει την επιστροφή της φαντασίας στην πραγματικότητα και αυτό μπορεί να είναι η τέχνη (Sigmund Freud)

 #  Και ναι, τόλμησα να κοιτάξω κάτω. Ο ακροβάτης πάντα κοιτάζει κάτω. Είναι δυνατόν να χάσω τέτοια θέα; Yπάρχει η μυρωδιά της πόλης, των άστεγων, των γιάπηδων, ο ιδρώτας των περαστικών, των μεταναστών. Υπάρχει ο αιώνας και η στιγμή. 
Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)


 



 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου