Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Αίγινα ΧΧΙ. Το Μουσείο με τα Αγάλματα και το Ανοιχτό Παράθυρο.

# Στην αίθουσα με τα αγάλματα του μικρού Μουσείου, που βρίσκεται στον πευκόφυτο περίβολο του Ναού της Αφαίας στην Αίγινα: η ακρωτηριασμένη μορφή του τοξότη Ηρακλή και του πολεμιστή που πεθαίνει (από το ανατολικό αέτωμα του ναού). Ήταν προς στιγμήν σαν να σου έδειχναν τον ηρωικό δρόμο της ζωής…
# Κι όμως ένοιωθες να σε έλκει η ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.
# Ένα παράθυρο ήταν διάπλατα ανοιχτό (μάλλον τυχαία) και μετείχε στη σκηνοθεσία του χώρου, όσο και τα αγάλματα. Και όχι μόνο. Σχεδόν αυτονοήτως, σχεδόν ασυναίσθητα, σε τραβούσε σαν χοάνη. Εκεί έξω, εκεί όπου είναι η (άλλη) ζωή, του παρόντος χρόνου…
#Θυμάσαι να σε ταλαιπωρεί σχετικά με το χρόνο η ίδια πάντα αμφιθυμία. Στα μουσεία ιδίως, αλλά και στα αναγνωστήρια (κάθε είδους) και στις βιβλιοθήκες.. Και κάποιες φορές μέσα στο ίδιο σου το σπίτι…
# Παρ’ όλο, λοιπόν, που αυτό το ανοιχτό παράθυρο έμοιαζε λίγο τυχαίο (και λάθος), ήταν σαν να ανατρέπει ευχάριστα όλους τους γνωστούς και σύγχρονους  κανόνες της αρχιτεκτονικής επιστήμης για τα μουσεία.
# Αδύνατον να επικεντρωθείς κάπου. Πότε κοίταζες εδώ, τους αρχαίους ήρωες,  πότε εκεί έξω, στο δάσος με τα πεύκα. Σαν τα πεύκα να συναγωνίζονται τα αγάλματα (σου φάνηκε).
# Ιδίως  όμως έμοιαζαν να σε παρασέρνουν και να σε αποδιοργανώνουν τελείως  τα τζιτζίκια. Τραγουδούσαν με τόση ένταση και με τόση ιστορική  αμεριμνησία, που για μια στιγμή σου φάνηκε πως όλος ο χώρος (και τα αγάλματα ακόμη) άρχισαν  να λικνίζονται.
# Σαν να ζωντάνεψε και η μορφή της Αθηνάς (από το δυτικό αέτωμα του ναού της Αφαίας). Άρχισε να λικνίζεται και να χαμογελάει… Άχρηστα όλα και περιττά τώρα πια (σκέφτηκες). Και οι ασπίδες και τα ακόντια και οι περικεφαλαίες… Όπλα και τεκμήρια ισχύος του Χαμένου Χρόνου, προσέθεσε η Θεά Αθηνά…Αδύναμοι μοιάζουν οι αρχαίοι θεοί (και η σύγχρονη σοφία τους) να εποπτεύσουν τα ανθρώπινα σήμερα. Η πείρα δεν διδάσκεται (σκέφτηκες)…
# Ίσως γι’ αυτό αγαπάω τόσο πολύ αυτά τα μικρά Μουσεία. Αρκεί ένα ανοιχτό παράθυρο (ίσως τυχαία), για να φέρει τελικά πιο κοντά την αρχαία και την αληθινή ζωή. Και αίφνης μέσα από αυτή την τυχαία συνάντηση να συνειδητοποιείς τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και ιδίως την ματαιότητα της ισχύος, που αποδεδειγμένα στη μεγάλη διάρκεια της ιστορίας, μετριέται με θραύσματα και ακρωτηριασμούς.
# Όπως αποδεδειγμένο και σίγουρο πια είναι πως τα αγάλματα δεν διδάσκουν. Απλά δείχνουν και μας μιλούν…Σαν να θέλουν να μας αφυπνίσουν (ίσως).
#Και θυμήθηκα τότε τον Walter Benjamin, στις θέσεις του για την  Ιστορία. Όπου περίπου μιλούσε για τις αρχαιότητες σαν να μιλούσε για τη ζωή «εδώ και τώρα», παραθέτοντας την αρχαία και την αληθινή ζωή, τη μία πλάι στην άλλη…Σα να βρίσκεται κι εκείνος πίσω από ένα ανοιχτό παράθυρο, σκέφτηκα, σε ανάλογες με τις σημερινές περιστάσεις..Άλλοτε κοιτάζοντας προς τα μέσα το ωραίο (αλλά ακρωτηριασμένο) άγαλμα και άλλοτε προς τα έξω, τη ζωή ή για την ακρίβεια την εικόνα του μέλλοντος
 .# Γιατί όσα έζησε κανείς μοιάζουνε στην καλύτερη περίπτωση με το ωραίο άγαλμα που ’χασε σε μετακινήσεις από τα χτυπήματα όλα του τα μέλη και που άλλο τίποτε πια δεν προσφέρει παρά το πολύτιμο κομμάτι μάρμαρο, απ’ όπου θα πρέπει κανείς να σμιλέψει την εικόνα του μέλλοντός του.  Walter Benjamin

Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)

Σημειώσεις
1.Βίντεο: F/M Αίγινα (στο Ιερό της Αφαίας στην Αίγινα  και στο μικρό Μουσείο - στον περίβολο με τα πεύκα) 15-8-2014— στην τοποθεσία Μένω στον πλανήτη Γη.
2. Η μορφή του τοξότη Ηρακλή και του πολεμιστή που πεθαίνει (από το ανατολικό αέτωμα του ναού της Αφαίας). Η μορφή της Αθηνάς (από το δυτικό αέτωμα του ναού της Αφαίας). Πρόκειται για εκμαγεία. Τα πρωτότυπα βρίσκονται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Μόνο το επάνω μέρος του πολεμιστή είναι πρωτότυπο. Βρέθηκε τυχαία το 1978, στο δάσος με τα πεύκα, κάτω από το ναό….

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου