Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Η Πλατεία και το Μουσείο.Τόποι αρχαίας αμφιθυμίας.

«Ἀσίνην τε Ἀσίνην τε…», ΧΧΙ.

# Ασπιδοφόρος ο ήλιος ανέβαινε πολεμώντας …Θυμήθηκες τον Σεφέρη, Ο βασιλιάς της Ασίνης.
Είχε τέτοια ηλιόλουστη μέρα και τόσο κόσμο στην πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου εκείνο  το μεσημέρι, που κατέφυγες σχεδόν αυτονοήτως στο παρακείμενο Μουσείο.
Να κοπάσει η κίνηση, να συναντήσεις πάλι τους παλιούς σου γνώριμους αρχαίους. Νάτος πάλι ο αγαπημένος σου Βασιλιάς μέσα στην θήκη του. «Κανένα πλάσμα ζωντανό τ’ αγριοπερίστερα φευγάτα/ κι ο βασιλιάς της Ασίνης που τον γυρεύουμε δυο χρόνια τώρα / άγνωστος λησμονημένος απ’ όλους…Πίσω από τα μεγάλα μάτια τα καμπύλα χείλια τους βοστρύχους ανάγλυφα στο μαλαματένιο σκέπασμα της ύπαρξής μας / ένα σημείο σκοτεινό που ταξιδεύει σαν το ψάρι/ μέσα στην αυγινή γαλήνη του πελάγου και το βλέπεις:/ ένα κενό παντού μαζί μας…».


# Ασυναίσθητα γύρισες και κοίταξες έξω από το παράθυρο, κάτω στην ανοιχτή Πλατεία το πλήθος.
«Ασπιδοφόρος ο ήλιος ανέβαινε πολεμώντας κι από το βάθος της σπηλιάς μια νυχτερίδα τρομαγμένη χτύπησε πάνω στο φως σαν τη σαΐτα πάνω στο σκουτάρι: “Ἀσίνην τε Ἀσίνην τε…”. Να ’ταν αυτή ο βασιλιάς της Ασίνης που τον γυρεύουμε τόσο προσεχτικά σε τούτη την ακρόπολη…»
.

# O αντίλαλος των φωνών έφτανε μέχρι επάνω. Πότε κοίταζες εδώ, πότε εκεί κάτω στην πλατεία, ιδίως τα παιδιά, που έπαιζαν αμέριμνα…
«Ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ’ την προσωπίδα / παντού μαζί μας παντού μαζί μας, κάτω από ένα όνομα:/ “Ἀσίνην τε… Ἀσίνην τε…” / και τα παιδιά του αγάλματα / κι οι πόθοι του φτερουγίσματα πουλιών…»

# Σαν να γυρίζει η μια ζωή την πλάτη στην άλλη σου φάνηκε. Η μια εδώ μέσα (στις θήκες) και η άλλη εκεί έξω (στην πλατεία).Ίσως να είναι καλύτερα έτσι, σκέφτηκες…

Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)

Σημειώσεις
1.Εικόνες: F/M Ναύπλιο (στην πλατεία Συντάγματος και στο Μουσείο Ναυπλίου) 23-3-2014— στην τοποθεσία Μένω στον πλανήτη Γη.
2.Ο Βασιλιάς της Ασίνης : Μυκηναϊκό ειδώλιο από την Ασίνη, γνωστό ως ο «άρχων της Ασίνης» (12ος αιώνας π.Χ.). Το ποίημα του Γ.Σεφέρη με αφετηρία τον βασιλιά, μιλάει για τον χαμένο χρόνο, την ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης στην μεγάλη διάρκεια της ιστορίας και την ματαιότητα της δόξας. Ίσως και για την αξία του «εδώ και τώρα», όταν παρατίθενται η αρχαία και η αληθινή ζωή, η μία πλάι στην άλλη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου