Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

Επίκαιρα αστικά πολιτιστικά γεγονότα και νέες συλλογικότητες, I

Ιδέα του καλλιτέχνη Cie Willi Dorner. Πηγή εικόνας εδώ

# Σώματα που συστρέφονται και μεταμορφώνονται από κοινού. Εισχωρούν στις ρωγμές του αστικού χώρου, παράγοντας εφήμερα ανθρώπινα αγάλματα, που σχολιάζουν ταυτόχρονα τις δεσμεύσεις και εντάσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους σύγχρονους αστούς και στο περιβάλλον της καθημερινής ζωής, αλλά και την τάση υπέρβασης των ορίων από αυτές τις μικρές εφήμερες συλλογικότητες των σωμάτων.
Πρόκειται για μια ιδέα του καλλιτέχνη Cie Willi Dorner, με έδρα την Αυστρία, ο οποίος την εφάρμοσε από το 2007 σε πολλές σύγχρονες μητροπόλεις. Στο Παρίσι, την Αυστρία, την Πορτογαλία, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γερμανία και Αυστρία...
Ομάδες χορευτών "ταξιδεύουν" στους δρόμους των πόλεων και περιστασιακά παράγουν "χορογραφικά στιγμιότυπα", τα οποία διαρκούν λίγα μόνο λεπτά της ώρας, πριν να μετακινηθούν σε άλλο σημείο της πόλης...

# Επίκαιρα αστικά πολιτιστικά γεγονότα τα αποκαλώ, με την έννοια ότι ταυτόχρονα με τον καλλιτεχνικό, έχουν και ένα σαφή πολιτικό προσανατολισμό. Στρέφονται γύρω από το ερώτημα της δημοκρατικής οικοδόμησης μιας κοινής αστικής ζωής, ένα ερώτημα ανοιχτό στο σύγχρονο κόσμο, όπου ο δημόσιος χώρος εμφανίζεται κατακερματισμένος και γεμάτος συγκρούσεις. Ενίοτε λειτουργούν και σαν μια πράξη αντίστασης, όπως το κίνημα των «ακίνητων ανθρώπων» που ξεκίνησε από τον καλλιτέχνη Ερντέμ Γκουντούζ  στην πλατεία Ταξίμ και εξελίχθηκε σε κίνηση διαμαρτυρίας χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρη την Τουρκία πριν από ένα χρόνο..

# Ο δημόσιος χώρος δέχεται καθημερινά ένα ανθρώπινο πολύβουο ποτάμι , είναι εκ των πραγμάτων ρευστός και απρόβλεπτος, υφίσταται συνεχείς μεταμορφώσεις.
Και παρ’ όλα αυτά, σχεδιάζοντας στην πόλη, δεν τοποθετούμε τον εαυτό μας στον ρόλο του κατοίκου  που είναι εκ των πραγμάτων ο «πολεοδόμος» της καθημερινής ζωής, αλλά στον ρόλο της αυθεντίας, με αποτέλεσμα εξωραϊσμό και  πολύπλοκες σχεδιαστικές λύσεις. Συχνά σχεδιάζουμε πχ μια πλατεία, σαν να πρόκειται για τον κήπο του σπιτιού μας ή έστω μιας μονοκατοικίας. 

# Ίσως τελικά η «πολυτέλεια» του αύριο να είναι η διεκδίκηση του «κενού», όπου ο σχεδιασμός θα αφήνει χώρο στην ετερόκλιτη ανθρώπινη παρουσία να εξελίσσει τα δικά της αστικά σενάρια.
Και η αρχιτεκτονική θα αξιολογείται περισσότερο σε σχέση με  ποιοτικές και ευρηματικές λύσεις, οι οποίες απαιτούν βαθειά γνώση, αλλά και συνεχή αστική εκπαίδευση (στο δρόμο). Και βέβαια η  σχεδιαστική απλότητα δεν συνιστά απομίμηση στυλ (minimal), αλλά μια επίπονη διεργασία με "κρυμμένους" κανόνες σύνθεσης, η οποία προηγείται του τελικού και ολοκληρωμένου έργου.

# Η κουλτούρα του ανοιχτού δρόμου και η δύναμη των σωμάτων, ίσως είναι (όπως φαίνεται και διεθνώς) η επόμενη νέα σελίδα της αρχιτεκτονικής στον δημόσιο χώρο.

Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)
 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου