Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Στις πόλεις όπου ο Βασικός Τόνος είναι το ατύχημα.




Κατάρρευση της Rana Plaza (βιομηχανία μόδας) στην Dhaka (24 Απριλίου 2013). Πηγή εικόνας εδώ

# Χαρακτηρίστηκε σαν το μεγαλύτερο βιομηχανικό ατύχημα της μοντέρνας εποχής. Στις 24 Απριλίου 2013, πριν από ένα χρόνο ακριβώς, 1.130 άτομα βρήκαν φρικτό θάνατο από την κατάρρευση του κτιρίου / ερειπίου στην Dhaka, πρωτεύουσα του .Bangladesh. Η Rana Plaza (ιδιοκτήτης ο Soleh Plaza)  στέγαζε την επιχείρηση φτηνής παραγωγής ρούχων, με κατεύθυνση την αγορά πολυτελών καταναλωτικών αγαθών στις μητροπόλεις της Δύσης, αλλά και της αναδυόμενης περιφέρειας…Πάνω από  5.000 είναι οι βιομηχανίες μόδας στο .Bangladesh, όπου οι συνθήκες είναι παρόμοιες, Μια  περιοχή του κόσμου δηλαδή (όπως και πολλές άλλες) όπου η ανάπτυξη είναι συνδεδεμένη με το ατύχημα και η αστική εξέλιξη κινείται επίσης στα όρια του διαρκούς ατυχήματος. Σαν να τρέχει ο κόσμος στον χαμό του, όπως προειδοποιούσε κάποτε ο Καρλ Κράους…

# Και αίφνης. η αμνησία των εικόνων άρχισε να υποχωρεί, τα Δύσκολα χρόνια μοιάζει να «αποψύχονται». Και από το βάθος του χρόνου άρχισαν να λειτουργούν ως προανάκρουσμα αφύπνισης σκληρά τα λόγια του Ντίκενς:
«…Ήταν μία πολιτεία από κόκκινα τούβλα, ή καλύτερα από τούβλα  που θα ήταν κόκκινα, αν τ’άφηναν οι καπνοί και οι στάχτες. Όπως όμως είχαν τα πράγματα, ήταν μια πολιτεία μ’έναν αφύσικο κοκκινόμαυρο χρώμα, που θύμιζε ζωγραφισμένο πρόσωπο ανθρωποφάγου (…) Είχε κάμποσους μεγάλους δρόμους που έμοιαζαν πολύ ο ένας με τον άλλον και πολλούς μικρούς δρομάκους που έμοιαζαν ακόμα περισσότερο ο ένας με τον άλλον, κι οι άνθρωποι που κατοικούσαν σ’αυτούς ήταν το ίδιο όμοιοι μεταξύ τους, έμπαιναν κι έβγαιναν όλοι τις ίδιες ακριβώς ώρες, αφήνοντας τους ίδιους πάντα ήχους, στα ίδια πεζοδρόμια, για να πάνε να κάμουν την ίδια δουλειά, και το κάθε τους σήμερα ήταν πανομοιότυπο του χτες και του αύριο κι ο κάθε τους χρόνος αντίγραφο του περσινού και του επόμενου χρόνου.
     Γενικά, αυτές οι ιδιότητες του Κοκτάουν ήταν αναπόσπαστες από τη βιομηχανία, που του ‘δινε ζωή. Σαν αποζημίωση για όλα αυτά, μπορούσε να προβάλει την παραγωγή του σε είδη πολυτελείας που κυκλοφορούσαν σ’όλο τον κόσμο για τις χαριτωμένες εκείνες κυρίες που δε θα’θελαν ούτε ν’ακούσουν ποτέ τ’όνομα της σκοτεινής αυτής πολιτείας…»

.



Του φωτογράφου Andrew Biraj που γεννήθηκε το 1982 στο Bangladesh. Πηγή εικόνας εδώ


# Και έπειτα σκέφτηκα πως ίσως  αυτό που βλέπουμε σήμερα να μην προσομοιάζει καν στην Κοκτάουν του Ντίκενς, να είναι τελικά κάτι εντελώς καινούργιο. Γιατί αναρωτιέμαι αν ένα τέτοιο σύστημα στο οποίο η έννοια του ατυχήματος είναι καθημερινή πλέον συνιστώσα, υφίσταται βελτιώσεις ή μεταρρυθμίσεις.

# Μια μικρή απόσταση μοιάζει να χωρίζει το επί μέρους από το συνολικό ατύχημα, αν πιστέψουμε τον Πωλ Βιριλιό….

Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)
 







 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου