Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΖΩΗ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ. Τίποτε δεν είναι, όλα μεταβάλλονται.


F/M, Εν κινήσει, 22-3-2008

Τίποτε δεν είναι, όλα μεταβάλλονται… Fernando Pessoa

Στο τιμόνι της Σεβρολέτ, στο δρόμο προς
τη Σίντρα,
Με το σεληνόφως, οδηγώ ωσάν σ’ όνειρο
στον έρημο δρόμο, μόνος,
Ολομόναχος, οδηγώ μάλλον αργά, κι έχω κάπως
Την εντύπωση – ή πασχίζω να ’χω κάπως
την εντύπωση
Ότι τρέχω σ’ έναν άλλο δρόμο, σ’ ένα άλλο
όνειρο, σ’ έναν άλλο κόσμο,
Ότι τρέχω χωρίς να έχω φύγει από τη Λισσαβώνα
ή χωρίς να πρέπει να πάω στη Σίντρα,
Ότι τρέχω – και τι άλλο να κάνω; Μόνο να μη
σταματώ, και να τρέχω…Fernando Pessoa

Αυτό ίσως θα το καταλάβουν περισσότερο εκείνοι που έχουν ταξιδέψει πολύ σε ανοιχτό δρόμο (επί παραδείγματι στην Εθνική) και μάλιστα σε μια διαδρομή –την ίδια διαδρομή- που επαναλαμβάνεται σε σταθερό ρυθμό ανά εβδομάδα, ανά μήνα, ανά χρόνο, την ίδια ίσως μέρα…
Σταθερή παρέα στον μοναχικό Οδηγό τα χιλιόμετρα της ασφάλτου που ξετυλίγονται μπροστά του σχεδόν χορευτικά, τα τοπία που περνάνε και φεύγουν, οι σκέψεις. Μόνος ο Οδηγός αντιμέτωπος με όλα τα μεγάλα και μικρά θέματα της ζωής. Εκεί ο εσωτερικός μονόλογος ή διάλογος, η ηθοποιία σε πραγματικό ή φανταστικό κοινό,τα δάκρυα και τα γέλια, ο θυμός, οι αψιμαχίες, η συγχώρεση και η συμφιλίωση. Η νοσταλγία, η ανάμνηση και η προδοσία. Η μεταμέλεια, η αγάπη, ο έρωτας και η θλίψη...Ο φόβος αλλά και το θάρρος...
Μια ολόκληρη μυστική και παράλληλη ζωή, άγνωστη καθ' ολοκληρίαν σε εκείνους που διατείνονται ότι γνωρίζουν τον Οδηγό, αυτό τον σύγχρονο ταξιδιώτη που κατοικεί την δική του έρημο μέσα στο δικό του κινούμενο καραβάνι (το αυτοκίνητο εννοώ).
Και καμιά φορά, καθώς σκέφτομαι αυτή την καθ' οδόν πλούσια (και όχι χαμένη) ζωή η οποία προστίθεται στην συνήθη, λέω πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να ζεις και να κατοικείς σ' αυτό τον κόσμο, που όλο και πιο πολύ πια γίνεται ανοίκειος και ανέστιος...
Και να τον κατανοείς καλύτερα, όχι μόνο από μέσα δηλαδή, αλλά και από την πλευρά της ερήμου…Και διάβαζα πρόσφατα και συμφωνώ πολύ πως το "σπίτι", η έννοια της κατοίκησης τελικά, είναι κάτι παραπάνω από μια ακίνητη δομή, είναι και η ζωή εν κινήσει...Και πως δεν αρκεί μόνο η αρχιτεκτονική κι ένα πραγματικό σπίτι (μια μόνιμη εγκατάσταση δηλαδή) για να κατοικείς αληθινά, όταν εκλείπει  το axis mundi, ο κοσμικός άξονας. Και τείνω να πιστέψω πια τον Mircea Eliade, που έλεγε πως το σώμα, μόνο το ανθρώπινο σώμα μπορεί να εκφράσει αυτό τον άξονα. Περιπλανώμενος και ολομόναχος και ξένος είναι ο Οδηγός, από τόπο σε τόπο, από δρόμο σε δρόμο, από όνειρο σε όνειρο, μέχρι να βρει κάπου κατάλληλο χώρο για να στήσει το δικό του σπίτι…

Φωτεινή Μαργαρίτη (F/M)

 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου